Recenzje książek dobrych, złych i brzydkich. Bez zdjęć z latte przy kominku i bez śmiesznych kotków. Sautée z solą i pieprzem.
Strona Guermantes, czyli trzeci tom W poszukiwaniu straconego czasu Prousta, to chyba najnudniejsza część cyklu. Przynajmniej jak dotąd, bo jeszcze cztery przed nami. Nie ma zatem sensu silić się na recenzję. Lepiej opowiem Wam o antysemityzmie. Tzw. afera Dreyfusa przeszła
Na co dzień w pracy zajmuję się marketingiem internetowym. W związku z tym wśród moich zainteresowań jest tzw. bounce rate. To nic innego jak współczynnik odrzuceń w Google Analytics, który mówi jak duży odsetek użytkowników weszło na moją stronę, a
Kiedy pierwszy raz próbowałem przeczytać W poszukiwaniu straconego czasu, miałem tylko 21 lat, było we mnie mnóstwo niecierpliwości, a lista nieprzeczytanych lektur wydawała mi się nieprzyzwoicie długa. Udało mi się dotrzeć tylko do końca W stronę Swanna, i to pewnie
Kosmonauta Pączko polecił w kosmos, bo miał dwie dusze, a tym samym – większe szanse na przetrwanie. Świadczyły o tym jego włosy, układające się w dwa koguty. Polski program kosmiczny okazał się niezwykle udany, bo na mapie kosmosu wyciętej z
Trzydzieści pięć lat robię w starym papierze i to jest moja love story — początek Zbyt głośnej samotności powinien znaleźć się w każdym zestawieniu najlepszych zdań otwierających książkę. Cały tekst to klasyk absolutny. Proza poetycka z surrealistycznym poematem w bonusie,
Małe wilkołaki należy w pierwszym miesiącu karmić krwią wołu, postępując tak aż do miesiąca szóstego, po czym juchę bydlęcą zastąpić należy gotowanymi otrębami – pisał Jaroslav Hašek, przyszły autor słynnego Szwejka w czasopiśmie „Karikatury” w lipcu 1911 roku. Satyra wyborna,
Wesela i stypy są odpowiednim miejscem sprzyjającym rodzeniu się ustnej tradycji rodzinnych legend – pisze Bohumil Hrabal w Postscriptum do zbioru Pieśni dziadowskie i legendy. Czeski pisarz zawsze miał słabość do literatury jarmarcznej, sprzedawanej od odpustu do odpustu, a czytanej
Biblioteczka bez Hrabala to jak piwo bez piany. Możesz stawiać głównie na klasykę, możesz z niecierpliwością wyczekiwać na nowości wydawnicze, a i tak prędzej czy później wracasz do Hrabala. A wszystko dzięki temu, że cała proza autora Postrzyżyn jest wielką
Nieczęsto zdarza się, że literacki reportaż jest tak przygnębiający, jak Czarnobylska modlitwa Swietłany Aleksijewicz. Tak zwani Likwidatorzy, czyli ludzie walczący ze skutkami wybuchu elektrowni atomowej w Czarnobylu, zapłacili ogromną cenę za uratowanie Wschodniej Europy (a być może nie tylko Wschodniej)
Ich melde gehorsam, Herr Oberst, ich bin besoffen – meldunek pijanego w sztok kapelana polowego to jedna z niezliczonych scen, które w powieści Jaroslava Haška ukazują absurd I wojny światowej. Schlani księża bełkoczący na mszach polowych o odpuszczeniu grzechów, skacowani
