Haczyk w oku, czyli “Alaskę masz we krwi” Melindy Moustakis
Oryginalny tytuł tego zbiorku jest chyba nieprzetłumaczalny — Bear Down, Bear North. Alaska Stories. Przemawia do mnie, niesie w sobie świeżutkie zderzenie znaczeń.
Szczerze i od serca. Recenzje książek — subiektywne, bez blogerskiego marketingu i bez uprzedzeń. O książkach piszę, bo lubię.
Wspomnienia rockowej poetki, czyli “Chleb aniołów” Patti Smith
Nowa książka Patti Smith zaczyna się jak autobiografia, a kończy wspomnieniowymi migawkami. Może formuła autobiografii się rozjechała, a może po prostu tak miało być, bo rockowa poetka zawsze tak pisała — za pomocą ulotnych wrażeń. Jej piosenki-wiersze to przecież najczęściej
Rum z biedą, czyli “Mieć i nie mieć” Ernesta Hemingwaya
Skompilowana w pośpiechu z dwóch obszernych opowiadań i paru nowych kawałków — bo Hemingway już spieszył się na wojnę domową w Hiszpanii — powieść o pechowym szyprze z Key West to istna torpeda iskrząca się od złośliwego humoru.
O pisarzach-idolach, czyli “Stara szkoła” Tobiasa Wolffa
Oldschoolowa powieść o amerykańskiej szkole starego typu, tej znanej ze Stowarzyszenia umarłych poetów. I początek lat 60., kiedy idolami nie były jeszcze gwiazdy internetu. Ani nawet gwiazdy rocka. I nawet nie ikony jazzu, tylko pisarze. To dopiero oldschool.
O emigracji, czyli “Moi przyjaciele” Hishama Matara
Powieść polityczna libijskiego autora, żyjącego głównie na Zachodzie i piszącego po angielsku. Taka powieść polityczna, która zamienia się w rozbudowaną pochwałę przyjaźni, a ton dominuje w niej elegijny. Ładna i poruszająca.
Fiński epos narodowy po pieskowemu, czyli “Psia Kalevala” Mauriego Kunnasa
Na pierwszy rzut oka jest to książka dla dzieci. Ale to nie jest tylko książka dla dzieci (chociaż dla nich też). To jest fenomenalnie opowiedziana i narysowana Kalevala, czyli zbiór run i legend kluczowych dla tożsamości Finów. Tyle, że bohaterami są głównie pieski, wilki i co najmniej jeden wkurzający kotek.
Porażająca szczerość, czyli “Pokój Vilhelma” Tove Ditlevsen
Twórczość Tove Ditlevsen raczej do najweselszych nie należy, a jej ostatnia powieść z 1975 roku poraża szczególnie, bo powstała między dwiema próbami samobójczymi — nieudaną i udaną.
Zmierzch c.k. kultury i spotkania niemożliwe — “Do Pana kieruję moje milczenie” Anny Arno
Książka Anny Arno zawiera zbiór esejów skupiających się na kilku ważnych twórcach i wydawcach żyjących w monarchii austro-węgierskiej na chwilę przed jej upadkiem. I w trakcie upadku. Ciekawe, świetnie napisane, z konceptem spinającym je w całość.
Dehnel-stylista, czyli “Historie łajdackie”
Niewielkich rozmiarów zbiorek przynosi kilka drobnych form Jacka Dehnela, które może nie odegrają doniosłej roli w polskiej literaturze współczesnej, ale dają wiele przyjemności.
Rodzina i wstyd, czyli “Powroty” Annie Ernaux
Najnowszy przekład prozy Ernaux to tomik zawierający dwa teksty — Wstyd wydany oryginalnie we Francji w 1997 roku i przemowę wygłoszoną na prośbę władz Yvetot, rodzinnego miasteczka pisarki. Plus garść zdjęć i listów jako ekstrasy.
